Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Τηλεοπτική φιλανθρωπία με αντάλλαγμα

Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Aκόμη και την καλύβα του Καραγκιόζη θα μπορούσε να μετατρέψει σε σεράι του πασά το νέο ριάλιτι «Σπίτι απ’ την αρχή» (Αlpha). Τα υλικά της εισαγόμενης συνταγής είναι απλά: μια συμπαθητική νέα γυναίκα, η διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων Σίσσυ Φειδά, επισκέπτεται μια αναξιοπαθούσα οικογένεια και αναλαμβάνει να της κάνει το σπίτι καινούργιο. Οσο διαρκούν οι οικοδομικές εργασίες, η οικογένεια φιλοξενείται σε ένα ξενοδοχείο, με δαπάνες της παραγωγής.

Την πρώτη ημέρα η διακοσμήτρια ξεναγείται στο σπίτι, που έχει τα χάλια του, και υποβάλλει συμπονετικές ερωτήσεις που δέχονται αυτονόητη απάντηση, π. χ.: «Σε αυτήν την κατάσταση είναι η κουζίνα;» «Εδώ, στο δωμάτιο που το παράθυρό του δεν έχει τζάμια κοιμούνται τα παιδιά;» «Μη στενοχωριέσαι, μη στενοχωριέσαι», διαβεβαιώνει τη νοικοκυρά, «όλα θα σου τα φτιάξουμε, όλα».

Μια φωνή εκτός κάδρου αφηγείται το πονεμένο έπος κάθε οικογένειας, π. χ. «μικρή Μαριανθούλα δεν έχει δικό της δωμάτιο» ή «το σπίτι είναι σε άθλια κατάσταση, οι τοίχοι της κρεβατοκάμαρας είναι γεμάτοι μούχλα».

Στο πρώτο στάδιο, το σπίτι αδειάζει από έπιπλα. Τοίχοι γκρεμίζονται, κουφώματα ξηλώνονται. Νέα δάπεδα και ντουλάπια κουζίνας, νέες ηλεκτρικές συσκευές, νέα κρεβάτια, καναπέδες, κουρτίνες, φωτιστικά, διακόπτες. Την τέταρτη και τελευταία ημέρα, ένα πολυτελές τζιπ φέρνει την οικογένεια στο ανακαινισμένο σπίτι. Κραυγές χαράς, αλλά και ευγνωμοσύνης. Κλάμα σπαρακτικό. Κλαίει η μάνα, κλαίει η γιαγιά, κλαίει η εγγονή, θαρρείς πως κλαίνε και τα νέα παράθυρα από «αλουμίνιο αρίστης ποιότητος». Με αυτά τα δάκρυα πληρώνουν οι ευεργετηθέντες. Κλάμα σε γκροπλάν, αναφιλητό, μαζί με ελπίδες για μια καινούργια ζωή. Αν δεν αφυπνιστεί ο οίκτος του τηλεθεατή, πώς θα κάνει τηλεθέαση η εκπομπή; Το εθελοντικό ξεγύμνωμα της δυστυχίας είναι το αντάλλαγμα που απαιτεί η τηλεοπτική φιλανθρωπία. Ταυτόχρονα, η διαφήμιση πέφτει σύννεφο: το πολυκατάστημα όπου αγοράζονται τα έπιπλα, η βιομηχανία χαλιών, η μάρκα των ηλεκτρικών συσκευών, το ξενοδοχείο.

Βοηθώντας μια φτωχή οικογένεια, η εκπομπή αυτή φαίνεται να εκτελεί κοινωνικό έργο, όμως δεν κάνει το καλό για να το ρίξει στο γιαλό, αλλά για να το διατυμπανίσει και, κυρίως, να πετύχει υψηλά νούμερα προβάλλοντας τον υπαρκτό πόνο και την απόγνωση των «τυχερών» παικτών. Αναρωτιέται κανείς αν είναι από παιδαγωγική άποψη σωστό να εκτίθενται στην κάμερα παιδιά πέντε και δώδεκα χρόνων και να μαθαίνουν οι συμμαθητές τους ότι είναι τα άπορα παιδάκια της γειτονιάς που ζουν ή μάλλον ζούσαν σε ένα σπίτι δίχως τζάμια και μπαμπά, μέχρι που η καλή τηλεοπτική νεράιδα τα άγγιξε με το ραβδί της.

Κάποτε, για να στεριώσει ένα σπίτι, έσφαζαν έναν κόκορα στα θεμέλια. Σήμερα, για να μην καταρρεύσει ένα σπίτι, οι άνθρωποι σφάζουν την αξιοπρέπειά τους, βγάζουν στο τηλεοπτικό κλαρί τα όνειρα, τα σώψυχα και τα σωθικά τους.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Ανεκδοτάκι

Ενώ τα spreads των ελληνικών ομολόγων έφτασαν στα ύψη: Τρεις μπογιατζήδες - ένας Αλβανός, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας- πέθαναν και πήγαν στον Παράδεισο. Ο Άγιος Πέτρος τους άνοιξε την πόρτα.

-Καλώς τα παιδιά. Επιτέλους ήρθαν και τρεις χρήσιμοι άνθρωποι. Ρε παιδιά θέλω να βάψω την πόρτα του Παράδεισου.
- Για πες μου, λέει του Αλβανού, πόσα θέλεις για να τη βάψεις;
- 600 ευρώ, λέει ο Αλβανός...
- 600; Πώς τα λογάριασες;
- Nα: 400 για μένα και 200 τα υλικά.
- Εσύ, λέει του Γερμανού, πόσα θέλεις ;
- 900 ευρώ: 300 για μένα, 300 στην εφορία και 300 τα υλικά.
- Και εσύ, λέει του Έλληνα, πόσα θέλεις ;
- 3.000 ευρώ Άγιε Πέτρο
- 3.000; Τρελός είσαι; Πώς τα λογάριασες;
- Άγιε Πέτρο, έλα πιο κοντά να μην μας ακούν.
Ο Άγιος Πέτρος πήγε κοντά του και ο Έλληνας του ψιθυρίζει: Άκουσε να δεις:
1.000 για σένα, 1.000 για μένα, 400 στο Γερμανό για να το βουλώσει και 600 θα δώσουμε στον Αλβανό για να βάψει την πόρτα...

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Τελετή Απονομής Διαμνημόνευσης Αξίας και Τιμής στην θανούσα ιδιώτη Ιωαννίδου Ελένη του Ιωάννη

Την 21 Δεκεμβρίου 2009, ημέρα εορτασμού της επετείου ιδρύσεως της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, κατά την οποία καθιερώθηκε να πραγματοποιείται η ορκωμοσία των Ευελπίδων Ιης Τάξεως, το λίκνο των αυριανών ηγητόρων του Στρατού Ξηράς, τιμήθηκε η ηρωίδα Ελληνίδα μάνα, Ελένη Ιωαννίδου, που δεν δίστασε να προσφέρει στο θυσιαστήριο της ελευθερίας τα παιδιά της.

Η εκλιπούσα Ελένη Ιωαννίδου γεννήθηκε στους Αρμενίους Κυπαρισσίας. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ιωαννίδη και απέκτησε 10 παιδιά, 9 αγόρια και 1 κορίτσι. Έζησε όλα της τα χρόνια στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας. Κατά την διάρκεια του Eλληνοϊταλικού πολέμου και συγκεκριμένα στις 2 Φεβρουαρίου του 1941, έστειλε το παρακάτω γράμμα:

«Προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν
Ο υιός μου Ευάγγελος Ι. Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ι. Ιωαννίδην, να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των.
Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ι. Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων.
Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι, εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της Πατρίδος ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού.
«Ζήτω η Πατρίς»

Ελένη Ιωαν. Ιωαννίδου, 2 Φεβ 1941»

Ως ελάχιστο φόρο τιμής, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποφάσισε την απονομή της Διαμνημόνευσης Αξίας και Τιμής στην ηρωική Ελληνίδα μάνα. Η Διαμνημόνευση απονέμεται στους Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων με βαθμό Αντιστρατήγου καθώς και σε Έλληνες ιδιώτες και αλλοδαπούς Αξιωματικούς για ενέργειες, δραστηριότητες και υπηρεσίες που αποβαίνουν επ’ ωφελεία των Ενόπλων Δυνάμεων και του Ελληνικού Έθνους.

AMAN! Δημόσιος τομέας!

Αλλα λόγια να κοροϊδευόμαστε;

Απόσπασμα από άρθρο του του Πασχου Μανδραβελη στην Καθημερινή

...Μία από τις διαχρονικές παθογένειες της αγροτικής παραγωγής είναι ότι για ψυχοπονιάρικους λόγους οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις δεν φορολογούνται όπως οι άλλες επιχειρήσεις. Το φορολογητέο εισόδημα των αγροτών προσδιορίζεται με βάση τιμές που καθορίζει κάθε χρόνο, για κάθε προϊόν, το υπουργείο Οικονομικών και όχι με βάση τα έσοδα που έχουν από
 την πώληση των προϊόντων τους, μείον  τα έξοδα που έχουν για την παραγωγή.
Οπως έγραφε σ’ αυτήν εδώ την εφημερίδα ο συνάδελφος κ. Βασίλης Ζήρας, ο τρόπος φορολόγησής των αγροτών «δίνει τη δυνατότητα εκτεταμένης φοροδιαφυγής σε όσους συνεργάζονται μαζί τους. Πωλούν, για παράδειγμα, στον χονδρέμπορο ντομάτες προς 20 λεπτά το κιλό, αλλά υπογράφουν παραστατικό ότι τις πούλησαν 1 ευρώ, αφού έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να φορολογηθούν για εισόδημα ενός ευρώ το κιλό. Ο χονδρέμπορος βάζει το νόμιμο ποσοστό κέρδους και πουλάει 1,15 ευρώ. Εμφανίζεται να έχει κέρδος και πληρώνει φόρο για 15 λεπτά, ενώ το πραγματικό κέρδος του είναι 95 λεπτά. Η φοροδιαφυγή είναι τεράστια και ο καταναλωτής πληρώνει ακριβά για ένα προϊόν το οποίο ο αγρότης πουλάει φθηνά»...

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Παίδες Ελλήνων...



Ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα από το ιστολόγιο του Κοσμά Βίδου

http://www.homefood.gr/blogs/blog.asp?cat=&id=13&txt=797

Ελληνοέλληνες και Νεοέλληνες – Η σχιζοφρένεια ενός λαού χωρίς ταυτότητα, εν μέσω εθνικής αφασίας


Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Γκέμμα» του Δημήτρη Λιαντίνη (κεφάλαιο «Ο Ελληνοέλληνας»)



Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους Νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί νά ‘χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;
Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς Έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διάφορων Φαλμεράυερ έχουν περάσει στους Φράγκους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τους γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβουμε το κεφάλι με το λιανό μας δάχτυλο. Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Nεοελληνική γυφτιά είναι....



Να χτίζεις εξοχικό στο Κρυεκούκι /Ζούμπερι / Ξυλόκαστρο / Αλεποχώρι / Κινέτα / Μέθανα και να δίνεις οδηγίες στον αρχιτέκτονα να το κάνει φτυστό σαλέ του Γκστάαντ με σκεπή επικλινή για να φεύγει το χιόνι, «όσο και αν κοστίσει»

Να βουτάς στη Βάρκιζα με πλήρη στολή δύτη, μαχαίρι στο πόδι και ψαροντούφεκο για φαλαινοκαρχαρίες (στη Βάρκιζα ως γνωστόν, οι φαλαινοκαρχαρίες έρχονται μέχρι έξω και τους πετάνε παπάρες οι θαμώνες των παραλιακών ρεστωράν).

Να αφήνεις τη σχάρα του σκι στο αυτοκίνητο όλο το χρόνο. (διότι δεν ξέρεις καμιά φορά, στη Μύκονο είναι και πονηρός ο καιρός).

Να έχεις να κάνεις μπάνιο 9μιση εβδομάδες και να φοράς κολόνια να καλύψεις την ιδρωτίλα. (το κουνάβι της περιοχής σας, σας εύχεται καλό 15αύγουστο).

Να έχεις 23 τασάκια μπροστά σου και να πετάς τα τσιγάρα στις γλάστρες. (παρντόν ξεροβήχει η αζαλέα ή μου φαίνεται? Μπα? Παίζει και μπεγλέρι?!)
Έρχεται ο "επαγγελματίας"! Φυλαχτείτε!














Με καμένα φιτίλια

Του Νικου Κωνστανταρα (Καθημερινή 26-1-10)

Ο στραγγαλισμός της Ελλάδας από τα μπλόκα των αγροτών για πολλοστή φορά, με όλα τα προβλήματα που δημιουργεί σε κάθε άλλη κοινωνική ομάδα, είναι ενδεικτικός της υπερβολής με την οποία έχουμε μάθει να διεκδικούμε το δίκιο μας. Τώρα που η χώρα βουλιάζει στην κινούμενη άμμο του χρέους, η κάθε θεαματική κινητοποίηση προκαλεί ζημιά δυσανάλογα μεγάλη με τα επιμέρους κέρδη. Η χώρα δίνει την εντύπωση ότι δεν διαθέτει την αναγκαία συνοχή για να ξεπεράσει τα προβλήματά της, ότι η μάχη έχει χαθεί. Και είμαστε γεμάτοι τέτοιες εικόνες: πρώτα με τους λιμενεργάτες του Πειραιά, σήμερα με τους αγρότες, αύριο με τους εφοριακούς και πάει λέγοντας.

Πώς γίνεται, όμως, η κάθε διεκδίκηση να ξεκινάει με τις πιο ακραίες κινητοποιήσεις –με απεργίες και οδοφράγματα– και όχι να καταλήγει εκεί ύστερα από μακρά προσπάθεια εκτόνωσης; Γιατί είναι όλοι έτοιμοι να αρπάξουν την κοινωνία (ο ένας τον άλλον, δηλαδή) από τον λαιμό; Ισως αυτή η περίεργη ανοχή προς την ακρότητα πηγάζει από τα πάρα πολλά χρόνια αντικοινωνικής συμπεριφοράς όλων μας – είτε είμαστε άτομα είτε ομάδες είτε πολίτες είτε αξιωματούχοι.

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010


Καμαρώστε ένα λεβέντη:


Θαυμάστε την ευγένεια και την πνευματικότητά του. Και προπάντων την αμεροληψία και ευρύτητα πνεύματος. Να τον χαίρονται αυτοί που τον χάιδευαν (και τον χαιδεύουν). Αλλά δείξε μου τους "φίλους" σου, να σου πω ποιός είσαι! Να τον χαίρονται επίσης αυτοί που τον (ακριβο)πληρώνουν για να κάνει τον Καραγκιόζη.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010



Πρώτη καταχώρηση σε ένα ολοκαίνουργιο ιστολόγιο. Ένα ταξίδι ξεκινάει στη θάλασσα της νεοελληνικής ελληνοφρένειας. Το καραβάκι μας μικρό αλλά η περιέργεια μεγάλη. Γελώντας με τα χάλια μας και κλαίγοντας από τη χαρά μας (ή το αντίθετο;) θα τιμονεύουμε άσκοπα και αμέριμνα ψάχνωντας τη γοργόνα. "Ζεί" θα της πούμε, πριν καν μας ρωτήσει. Είναι να παίζει κανείς με αυτά τα πράγματα;