Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γελοιογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γελοιογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 27 Μαΐου 2011
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010
Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
Παρασκευή 30 Απριλίου 2010
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010
Με καμένα φιτίλια
Του Νικου Κωνστανταρα (Καθημερινή 26-1-10)
Ο στραγγαλισμός της Ελλάδας από τα μπλόκα των αγροτών για πολλοστή φορά, με όλα τα προβλήματα που δημιουργεί σε κάθε άλλη κοινωνική ομάδα, είναι ενδεικτικός της υπερβολής με την οποία έχουμε μάθει να διεκδικούμε το δίκιο μας. Τώρα που η χώρα βουλιάζει στην κινούμενη άμμο του χρέους, η κάθε θεαματική κινητοποίηση προκαλεί ζημιά δυσανάλογα μεγάλη με τα επιμέρους κέρδη. Η χώρα δίνει την εντύπωση ότι δεν διαθέτει την αναγκαία συνοχή για να ξεπεράσει τα προβλήματά της, ότι η μάχη έχει χαθεί. Και είμαστε γεμάτοι τέτοιες εικόνες: πρώτα με τους λιμενεργάτες του Πειραιά, σήμερα με τους αγρότες, αύριο με τους εφοριακούς και πάει λέγοντας.
Πώς γίνεται, όμως, η κάθε διεκδίκηση να ξεκινάει με τις πιο ακραίες κινητοποιήσεις –με απεργίες και οδοφράγματα– και όχι να καταλήγει εκεί ύστερα από μακρά προσπάθεια εκτόνωσης; Γιατί είναι όλοι έτοιμοι να αρπάξουν την κοινωνία (ο ένας τον άλλον, δηλαδή) από τον λαιμό; Ισως αυτή η περίεργη ανοχή προς την ακρότητα πηγάζει από τα πάρα πολλά χρόνια αντικοινωνικής συμπεριφοράς όλων μας – είτε είμαστε άτομα είτε ομάδες είτε πολίτες είτε αξιωματούχοι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
